| Opis |
Przystępując do kręcenia filmu, reżyser napisał pierwszą scenę: Patricia na Polach Elizejskich, spotkanie z Michelem. Do następnych miał szczegółowe notatki. Lecz gdy Seberg i Belmondo zaczęli grać, pomyślał, że można dużo szybciej nakręcić film, jeśli każdą scenę omówi się tuż przed ujęciem. Zdjęcia były robione na ulicy, w oryginalnych wnętrzach, kamerą z ręki, bo według reżysera sposób filmowania musi być zgodny z tematem filmu. Punktem wyjścia stała się tu konwencjonalna historia, która potoczyła się zupełnie inaczej niż pokazywano to dotychczas w kinie. Zły chłopak, złodziej a ostatecznie morderca nie dlatego ginie, że reżyser jest moralistą. Śmierć jest niejako sprowokowana przez bohatera. Ta nonszalancja, to przestawienie wartości, ta poza niezależności i siły przy wewnętrznym zagubieniu i szukaniu oparcia w dziewczynie, wiara w inne jutro, uczyniły z Michela bohatera nowej fali. Do utraty tchu jest opowieścią, nie tematem , który można rozwinąć - mówił reżyser - Szukałem w nim tematu w czasie kręcenia. Ostatecznie zainteresowała mnie osobowość Belmonda. Wydawał mi się jednorodnym blokiem, jeśli tak można powiedzieć i trzeba go było sfilmować ze wszystkich stron, by dojrzeć, co się za tym kryje. Co do postaci Patricii Franchini - jest to ta sama Jean Seberg z Witaj smutku.
|
