| Opis |
Surrealistyczne dzieło Terence'a Grossa rozgrywa się w starym hotelisku ukrytym na tajemniczej wyspie. Obiekt z trzeszczącym drewnem i skrzeczącymi rurami spełnia też funkcję ośrodka rehabilitacyjnego, w którym leczy się: rybną zupą, moralizującą płytą winylową z głosem "mamuśki" i kąpielami w gównie. Speldide jest ogrzewany gazem z odchodów. Ekipa gra w planszówkę o układzie wydalniczym. Przepełnione klozety trzepocą klapami i wylewają... Drugim niemym bohaterem jest nieżyjąca założycielka hotelu, "mamusia". System grzewczy był idée fixe mamusi. Jej prochy stanowią w jakimś stopniu jego część, a jej wizerunek został logo potężnego pieca. Ona (nie do końca więc taka niema) nagrała się na płytkę, by przy posiłkach (nomen omen) truć o zgubnym wpływie smacznego jedzenia tudzież seksu. To ona wychowała syna na zakompleksionego dziwaka. Słowem, jej duch przysiadł tu na dobre. Na wyspę dociera Kath (Toni Collette), młoda kucharka, która dawno stąd uciekła, a teraz, otrzymawszy list o śmierci mamuśki, powraca. Powraca też do pewnego starego romansu. Jako jedyna racjonalna osoba z obsługi szybko popada w konflikt z dawnymi współpracownikami. O swe miejsce walczy zdrowym rozsądkiem i kuchnią opartą na smaku. Ze wszech miar godny polecenia, szczególnie dla miłośników kultowego „Delikatessen”, wspaniały film...
|
