Rafał Blechacz: Chopin Polonezy (PL -JAP) [CD]

Wielu fanów Rafała Blechacza na pewno cieszy fakt zbliżającej się premiery kolejnej płyty tego artysty, tym razem poświęconej Polonezom Fryderyka Chopina. Nagranie tych utworów jest nie tylko ważnym punktem w dyskografii artysty, ale i w całej historii nagrań Polonezów. Na płycie znalazło się siedem polonezów, a wśród nich Polonez As-dur nr 7 i Polonez-Fantazja op. 61. Blechacz jest jednym z tych artystów Deutsche Grammophon, których płyty kupowane są najchętniej. Do tej pory albumy tego pianisty sprzedały się w liczbie ponad 180 tys. egzemplarzy. Poprzedni album zawierający kompozycje Debussy'ego i Szymanowskiego zdobył w tym roku "Fryderyka" w kategorii Najlepszy album z muzyką klasyczną, a już w pierwszym tygodniu po premierze osiągnął w Polsce status złotej płyty. "Wyjątkowy recital Chopinowski dwudziestosześcioletniego polskiego pianisty. Rafał Blechacz konsekwentnie rozwija swą karierę od czasów zwycięstwa w Konkursie Chopinowskim. Słychać dokładnie, dlaczego jego gra porównywana jest do pianistyki jego rodaka, Krystiana Zimermana". (recenzja koncertu w Royal Festival Hall w Londynie) "Słychać było, że Blechacz kontroluje wszystkie aspekty tej muzyki. Zwiewne partie prawej ręki wykonał z wielką uwagą i precyzją, dzięki czemu muzyka miała szansę oddychać i wybrzmieć do końca. Artysta ten bez wątpienia zajmie miejsce wśród największych". (recenzja koncertu w Herbst Theatre San Francisco "Na sali była cisza - Blechacz zawładnął uwagą wszystkich słuchaczy. Czytelność, finezja, dyscyplina w odniesieniu do temp i dynamiki oraz muzyczna dojrzałość uwiodły słuchaczy. Jego muzykalność kwitnie w odpowiednio dobranym repertuarze, we właściwych warunkach jaśnieje. Artysta ten, w najlepszym sensie tego słowa, próbuje, szuka, odkrywa, ale zawsze pozostaje wierny tekstowi. Nie usiłuje robić z Chopina młodego showmana czy autora melodii salonowych. Interesuje go polski Chopin, a w dwusetną rocznicę urodzin kompozytora dobrze usłyszeć to w wykonaniu polskiego pianisty". (Feature, Philip Kennicott, "Grammophone", 1 maja 2010 r.).