Tadeusz Miller: Megagwiazdy wytwórni Mewa (digipack) [CD]

Miał w swoim repertuarze wiele tych samych piosenek, które śpiewał Mieczysław Fogg. Nawet, gdy po raz pierwszy usłyszałem go z płyt odtwarzanych na patefonie, nie udało mi się zidentyfikować piosenkarza. Dopiero z etykiety na płycie odczytałem nazwisko: Tadeusz Miller. Mógł się podobać jako piosenkarz. Zresztą tak było w istocie. Stał się ulubieńcem kolekcjonerów płyt. Dla poznańskiej wytwórni "Mewa" artysta nagrał w okresie od października 1946 roku do lipca 1947 roku 63 utwory. I byłoby tych piosenek znacznie więcej, gdyby nie tragiczna śmierć, która nagle przerwała dobrze zapowiadającą się karierę. Tadeusz Miller urodził się 28.09.1915 roku we Lwowie. Do szkoły muzycznej i gimnazjum uczęszczał w Bojanowie koło Leszna. Studiował na Akademii Handlu Zagranicznego, niestety naukę przerwała wojna. Przez okres okupacji przebywał w Warszawie, działając w konspiracji. Pod koniec Powstania Warszawskiego został ciężko ranny. Kariera piosenkarska Millera zaczęła się raczej nietypowo. Za namową żony i przyjaciół zadebiutował po wojnie przed mikrofonem rozgłośni w Szczecinie. Zdobył sobie z miejsca dużą popularność śpiewając w nadawanych wtedy tam koncertach życzeń. Wkrótce usłyszał go właściciel wytwórni "Mewa" Mieczysław Wejman - pionier powojennej fonografii i prawdziwy łowca ówczesnych talentów. Zaproponował mu nagrania. Pierwszą piosenką jaką zarejestrował Miller na płycie w październiku 1946 roku było tango "Idziemy znów Nowym Światem". Zaczęła się dobra passa artysty, który nagrywał płytę za płytą. Tango "Kwiat paproci" w jego wykonaniu stało się wielkim przebojem 1947 roku i sprzedano go w ilości 15.000 egzemplarzy, co na tamte czasy było ilością zawrotną. W styczniu 1947 roku Miller podpisał stały kontrakt z wytwórnią. Nagrywał płyty w dwóch seriach, jakie wtedy tłoczyła fabryka - z etykietami "Mewa" i "Melodje". A na nich same przeboje: "Pieśń o matce", "Miłość i smutek", "Gwiżdżę na wszystko", "Sentymentalny Joe" i wiele innych. Ostatnią piosenkę jaką nagrał na początku lipca 1947 roku była nomen omen... "Avant de mourir". 23 lipca 1947 roku Miller zginął na szczecińskiej ulicy. Prasa pisała że był to wypadek motocyklowy, a naprawdę został on rozjechany ciężarówką Armii Radzieckiej przez żołnierzy którym się spodobał jego motor. Płyty Millera cieszyły się dużym powodzeniem jeszcze po śmierci piosenkarza. Produkowano je w nakładach po 10.000 egzemplarzy. Długo potem nikt ze Szczecina nie zrobił takiej kariery. Udało się to dopiero po wielu latach "Filipinkom". W 1985 roku Jan Zagozda poświęcił cały program "Lubię szum starej płyty" tylko temu ulubionemu również przez siebie artyście. W rok później w krakowskiej telewizji w programie "Klub muzycznych wspomnień" artysta został uhonorowany wraz z Martą Mirską złotą płytą, którą odebrała z rąk żony Mieczysława Wejmana wdowa po Tadeuszu Millerze Pani Luna Miller. autor: Janusz Świąder