Ostatnia powieść Thomasa Bernharda, znanego w Polsce za sprawą głośnychspektakli Krystiana Lupy, przyjmuje formę autobiograficznego monologubohatera, Franza-Josepha Muraua. Bohatera poznajemy w chwili, gdydostaje wiadomość o śmierci rodziców, która budzi w nim wspomnieniadawno porzuconej rodziny. Rozpoczyna się monumentalna retrospekcja,podczas której Murau stopniowo "wymazuje" fałsz i nicość otaczającegoświata, świadomie usuwając z pamięci obłudnych rodziców, karykaturalnerodzeństwo, znienawidzoną ojczyznę, rodzinną posiadłość Wolfsegg.Jednakże stopniowo narrator, poddany nieubłaganej presji objęciarodzinnego majątku, zaczyna odczuwać, że on sam ulega "wymazaniu", żejak inni samotni i nieszczęśliwi bohaterowie Bernharda skazany jest naklęskę w zmaganiu z zimną, wrogą rzeczywistością. Dzięki zabiegowi"powtórzenia z wariacją", myśli Muraua odciskają się w nas z wyjątkowąsiłą, a jego refleksje wykraczają daleko poza potoczne wartościowania,pozwalając nam dostrzec nicość stawianych przez społeczeństwo celów -drapieżne, satyryczne pióro autora tnie jak skalpel przez naszewyobrażenie Austrii wdzięcznych walców i tortów Sachera.